Dusuncem Gelisirken 0200

Televizyonda bir başka ülkede zulme uğrayan Müslümanları gördüğümüzde hayal mahsulü bir senaryonun eseri sinema filmi seyreder gibi izledik. En vicdanlımız tüh tüh yazık oluyor şu insanlara dedik. Oysa böyle mi olmalıydı?  Doğru olan televizyonda o görüntülere şahit olduğumuz andan itibaren ekranda gördüğümüz kendi annemiz, babamız, kardeşimiz, çocuğumuzmuş gibi heyecanlanmalıydık. Elimizden kumandayı atıp koşarak sokağa çıkmalı ve ne yapabilirim telaşına düşmeliydik.
-ibrahim zeren-